วันสุข wansuk.com

Making Work, Simply Better.

Pikulพิกุลใช้ฟรี

ของทุกชิ้นในออฟฟิศ
รู้ว่าอยู่กับใคร

โน้ตบุ๊ก เครื่องมือช่าง กล้อง ไมค์ สายไฟ ปลั๊กพ่วง — ของที่หยิบไปแล้วมักไม่ได้กลับมาเอง พิกุลคือ ทะเบียนทรัพย์สินกับระบบยืม–คืน ที่บอกได้ทันทีว่าของชิ้นไหนอยู่กับใคร ยืมไปตั้งแต่เมื่อไหร่ และต้องคืนวันไหน

เรื่องที่เจอกันแทบทุกที่

ไม่ใช่เพราะใครไม่ดี แต่เพราะไม่มีที่จดที่ทุกคนเห็นตรงกัน

“ไดรฟ์ตัวนั้นใครเอาไป”

ถามในไลน์กลุ่ม แล้วเงียบ สุดท้ายซื้อใหม่ทั้งที่ของเก่ายังอยู่
พิกุลเก็บไว้ว่า ชิ้นนี้อยู่กับใคร ตั้งแต่วันไหน เปิดดูหน้าเดียวก็รู้ ไม่ต้องถามใคร

“ว่าจะคืนอยู่ ลืมไปเลย”

คนยืมไม่ได้ตั้งใจลืม แค่ไม่มีอะไรมาสะกิด
พิกุลให้ใส่ กำหนดคืน ทุกครั้งที่จ่ายของ แล้วมีหน้ารวมรายการที่ใกล้ครบกำหนด พร้อมส่งอีเมลเตือนให้ได้จากหน้านั้นเลย

“ตรวจนับทีไร ตัวเลขไม่ตรง”

เพราะไฟล์ Excel อยู่ในเครื่องคนเดียว และแก้แล้วไม่มีใครรู้ว่าใครแก้
พิกุลเก็บ ประวัติทุกครั้งที่ของเปลี่ยนมือ ย้อนดูได้ทั้งรายชิ้นและรายคน ตรวจนับแล้วอธิบายได้ว่าหายไปตอนไหน

ใช้จริงก็แค่นี้

ลงทะเบียนครั้งเดียว ที่เหลือคือกดจ่าย กดคืน

01ลงทะเบียนของ ใส่ชื่อทรัพย์สิน เลขซีเรียล ประเภท และสถานะ ของหนึ่งชิ้นใช้เวลาไม่ถึงนาที
02มีคนมายืม กดจ่าย ค้นจากรหัส ชื่อ หรือเลขซีเรียล เลือกคนรับ ใส่วันกำหนดคืน แล้วกดบันทึก
03ใกล้ครบ ระบบเตือน อีเมลเตือนคนยืมให้เอง พอของกลับมา กดปุ่ม “คืน” ชิ้นนั้นว่างพร้อมให้คนถัดไปทันที
ไม่ต้องอบรม เปิดหน้าแรกก็เดาออกว่ากดตรงไหน

Lend it. Get it back.

ในระบบมีอะไรให้ใช้บ้าง

สี่เรื่องหลักที่พิกุลทำ และทำให้จบจริง

01

ทะเบียนทรัพย์สิน ที่ค้นเจอจริง

ของหนึ่งชิ้นมีหน้าของตัวเอง เก็บชื่อทรัพย์สิน เลขซีเรียล ประเภท สถานะ และโน้ตของชิ้นนั้น จะค้นด้วยรหัส ชื่อ หรือเลขซีเรียลก็เจอ

  • จัดประเภทเองได้ — คอมพิวเตอร์ เครื่องมือช่าง อุปกรณ์ถ่ายทำ ฯลฯ ตั้งชื่อกลุ่มตามที่ออฟฟิศเรียกกันจริง
  • เลขซีเรียลติดกับชิ้นงาน — ของรุ่นเดียวกันสิบเครื่องก็แยกออกว่าเครื่องไหนคือเครื่องไหน
  • โน้ตต่อชิ้น — เช่น “สายชาร์จหาย” หรือ “ของฝ่ายบัญชี ห้ามยืมออกนอกตึก”
  • พร้อมใช้
  • ซ่อมบำรุง
  • เสียหาย
  • ตัดออกจากทะเบียน

02

ยืม–คืน ที่มี “กำหนดคืน” จริง ๆ

การจ่ายของหนึ่งครั้งคือสามช่อง — ของชิ้นไหน ให้ใคร คืนวันไหน บันทึกแล้วสถานะของชิ้นนั้นเปลี่ยนทันที ใครเปิดดูก็เห็นตรงกันหมด

  • ค้นของแบบไม่ต้องจำรหัส — พิมพ์ชื่อหรือเลขซีเรียลบางส่วนก็ขึ้นมาให้เลือก
  • ผูกกับบัญชีผู้ใช้ — แต่ละคนมีรหัสบัญชี ชื่อ–สกุล เบอร์มือถือ และอีเมล เก็บไว้ครบ ใช้ตอนตามของได้
  • ของชิ้นเดียวซ้อนกันไม่ได้ — ถ้ายังไม่คืน จะจ่ายให้คนที่สองไม่ได้ กันเรื่อง “นึกว่าคืนแล้ว”
  • คืนคือปุ่มเดียว — กดคืน ของกลับเข้าสถานะพร้อมใช้ และบันทึกวันคืนไว้ให้อัตโนมัติ

03

ไม่ต้องเป็นคนคอยทวง

ส่วนที่คนดูแลของไม่ชอบที่สุดคือการเดินไปทวง พิกุลมีหน้า “ครบกำหนดคืน” ที่รวมรายการใกล้ถึงและเลยกำหนดไว้ให้แล้ว เปิดดูตอนเช้า จบใน 10 วินาที

  • ส่งอีเมลเตือนได้จากหน้านั้นเลย — ไม่ต้องคัดลอกชื่อไปเปิดเมลใหม่
  • ส่งข้อความเข้ามือถือได้ด้วย — สำหรับคนที่ไม่ค่อยเปิดอีเมล
  • เตือนด้วยข้อมูลครบ — ในข้อความมีชื่อของ เลขซีเรียล วันที่ยืม และวันครบกำหนด อ่านแล้วรู้เลยว่าของชิ้นไหน
  • เป็นการเตือนจากระบบ ไม่ใช่จากคน — คนทำงานด้วยกันไม่ต้องเกรงใจกัน

04

ประวัติที่ย้อนได้ ทั้งรายชิ้นและรายคน

ทุกครั้งที่ของเปลี่ยนมือ ระบบจดไว้เอง ไม่ต้องมีใครมานั่งทำรายงาน เวลาตรวจนับหรือมีคนลาออก เปิดดูแล้วคุยกันจบ

  • ดูจากของ — เครื่องนี้ผ่านมือใครมาบ้าง ยืมวันไหน คืนวันไหน ทุกรอบเรียงให้ตามเวลา
  • ดูจากคน — คนนี้ถือของอะไรอยู่ตอนนี้ และเคยยืมอะไรไปแล้วบ้าง ใช้ตอนส่งมอบงานได้เลย
  • เห็นครบสี่ค่า — ผู้ใช้ / วันที่ยืม / กำหนดคืน / วันที่คืนจริง เทียบกันได้ในบรรทัดเดียว
  • ข้อมูลอยู่บนเซิร์ฟเวอร์ ไม่ได้อยู่ในเครื่องใครคนเดียว คนเปลี่ยน ของไม่หายไปกับคน

ใครได้อะไรจากระบบนี้

ระบบเดียว แต่แต่ละคนใช้คนละมุม

คนดูแลของ

  • ตอบได้ทันทีว่าของชิ้นนั้นอยู่กับใคร ไม่ต้องเดา
  • ไม่ต้องเป็นคนทวงเอง ให้ระบบส่งเตือนแทน
  • เห็นของที่ซ่อมอยู่หรือเสียหาย แยกจากของที่พร้อมใช้

คนที่มายืม

  • รู้ก่อนเดินไปว่าของที่ต้องการยังว่างอยู่ไหม
  • มีอีเมลเตือนก่อนครบกำหนด ไม่ต้องกลัวลืมจนโดนตาม
  • คืนแล้วมีหลักฐานว่าคืนวันไหน ไม่ต้องมาเถียงกันทีหลัง

ฝ่ายบัญชี / ผู้ตรวจ

  • ตรวจนับแล้วเทียบกับทะเบียนได้เลย ไม่ต้องตามเก็บกระดาษ
  • ของหายมีร่องรอยว่าหายช่วงไหน อยู่กับใครล่าสุด
  • ของที่ตัดออกจากทะเบียนแล้ว ยังเก็บประวัติไว้ ไม่ได้ลบทิ้ง

เหมาะกับที่ไหนบ้าง

ที่ไหนมีของที่ต้องหยิบไปใช้แล้วเอากลับมา ที่นั่นใช้ได้

  • สำนักงานทั่วไป
  • ฝ่ายไอที
  • ห้องเครื่องมือช่าง
  • ทีมถ่ายภาพ–วิดีโอ
  • โรงเรียนและห้องแล็บ
  • ไซต์งานและคลังสินค้า

เริ่มยังไง

ไม่ต้องลงโปรแกรม ไม่ต้องตั้งเซิร์ฟเวอร์ เปิดเว็บแล้วเริ่มได้เลย

ขอเปิดใช้งาน

ทักมาบอกชื่อหน่วยงาน เดี๋ยวเปิดบัญชีผู้ดูแลให้

ตั้งประเภทของ

แบ่งกลุ่มตามที่เรียกกันจริงในที่ทำงาน เช่น คอม เครื่องมือ อุปกรณ์ถ่ายทำ

ลงทะเบียนของ

เริ่มจากของที่ยืมบ่อยก่อน สัก 20–30 ชิ้นก็เห็นผลแล้ว

เพิ่มคนใช้งาน

ใส่ชื่อ อีเมล เบอร์มือถือของคนที่จะยืม แล้วเริ่มจ่ายของได้เลย

ถามบ่อย

ใช้ฟรีจริงไหม มีค่าอะไรแอบอยู่หรือเปล่า

ฟรีจริง ไม่มีค่ารายเดือน ไม่จำกัดจำนวนชิ้น ถ้าอยากได้อะไรเพิ่มเป็นพิเศษค่อยคุยกัน

ต้องติดตั้งโปรแกรมในเครื่องไหม

ไม่ต้อง เป็นเว็บทั้งหมด เปิดจากคอมหรือมือถือก็ได้ ขอแค่มีเน็ต

ตอนนี้ข้อมูลอยู่ใน Excel ย้ายเข้ามาได้ไหม

ได้ ส่งไฟล์มาให้ดูก่อน ถ้าคอลัมน์ครบเราช่วยนำเข้าให้ตั้งต้น ไม่ต้องมานั่งพิมพ์ใหม่ทีละชิ้น

ถ้าของหายหรือพัง บันทึกยังไง

เปลี่ยนสถานะของชิ้นนั้นเป็นซ่อมบำรุงหรือเสียหาย และใส่โน้ตไว้ได้ ถ้าตัดออกจากทะเบียนแล้วประวัติเดิมก็ยังอยู่ ย้อนดูได้ตลอด

คนยืมต้องมีบัญชีของตัวเองไหม

ผู้ดูแลเป็นคนสร้างบัญชีให้ ใส่ชื่อ–สกุล อีเมล และเบอร์มือถือไว้ คนยืมจึงได้รับอีเมลเตือนได้ และปิดบัญชีตอนคนลาออกได้โดยประวัติยังอยู่ครบ

ลองกับของที่ยืมบ่อยที่สุดก่อนก็ได้

ไม่ต้องลงทะเบียนทั้งออฟฟิศในวันเดียว เริ่มจากของไม่กี่ชิ้นที่หายบ่อยที่สุด ใช้สักสองอาทิตย์แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะลงของที่เหลือไหม